باریک ،

بسان فرضیه کمربند فرضی زمین،

گرداگرد خود چرخیدن از بهر هیچ،

نازک وبی انتها و بی هدف.

شاید که نه من اینگونه که تمامی همزادان ناهمسانم از این دستند.

طول زندگی را پیمودن،

بی هیچ توقفی شاید و هماره پای کوفتن بر جا پای گذشتگان.

طول بی عرضش را شاید پیمودن از در اجبار،

مشقی است که همگان اینک از برند!!!

و گهگاه کمی ضخیمتر ،

به اندازه کلفتی دو خط.

ترک زندگی خطی ،

وپای در جاده عریض منتهی به آمال نهادن ،

تجویزی است یکه،

که یکایک ابرار پیشین پیموده اند.

پهن باش ،

جاده باش،

جاده ای از بیابان سردرگمی و تشویش وشک،

به دریاچه ای شاید،

یا دریایی آرام .

پهناور باش،

دریا باش،

وعرض زندگی ات بر تمامی موجودات بگستران،

تا زیستگاهی شود ،

پر از خوبیها و بدیها شاید.

از طول بی هدفش بکاه ،

عریض باش،

اقیانوس باش.  

آن لحظه که پیشانی مادر را بوسیدم ،

گستراندم هر آنچه را در این قفس،

سالیان دراز محبوس است.

و یا آن دم که پای تک شمعدانی روی چینه را خیساندم.

و شاید،

آن لحظه که آخرین سیگار را خاموش خواهم کرد،

از همیشه گسترده تر باشم.

گسترده باش،

بسان فرش طبیعت،

در آرزوی آن روز بارانی،

مشتاق!!!