دستان کودکی فال فروش،

و سوق دوباره به زباله دان ذهن.

گاهی کودک،

تنها تفاله جامانده از یک عشقبازی است ،

                                               زیر پل.

انگار باید فال خرید.

مطمئن باش این جبر است.

از کودک فال فروش باید فال خرید.

پ.ن.: نمی تونم بنویسم. انگار هر چی به ذهنم میاد دروغه.

خاکستریهای باریک موازی ،

                        و گاه منقطع.

آن خطوط برآمده در انبوه سبز،

یادآورد صبح است ،در مهیب جنگل،
و خنکای مه، بر بلندای تپه.

در خم و پیچ دهلیزهای پر آب،

شب فرا می رسد از پشت ،

با خنجری در کمر.

در تک تک لحظات جریان دارد ترس .

آنک صدای شره آبشار و ملایمت نسیم ،

                                             بر گونه زخمی. 

سرانجام، 

       زرد آتش،

             طیف امید است در سبز تاریک.... 

پ.ن: عکسها، منطقه سیاه بیشه و دره کمجل. یادش به خیر.  

یک نفر اینبار،

می خواند ندایی را که نخستین است.

یک بار و شاید یک بار برای همیشه،

 می خواند سرود نخستین را که پدر هم بی غرض فریاد کرد:

"نه بهشت به انضمام قدغن،

که زمین به انضمام آزادی"

او می خواند سرود سر آغاز پدر را .

و در پس پشت نگاهش،

یک فریاد موج می زد:

" آی داروغه ،

بهشت جولانگاه ممنوعیت بود. 

اینک ،

       اینجا زمین است.

                     و زمین یعنی آزادی! " 

پ.ن.: شاید این فقط یک فریاد باشد...اما...ایکاش جنبه ها اونقدر زیاد می شد 

که این به یک اصل تبدیل می شد.

رکود ،

جمود ،

و هنگامه ی جاهلیت.  

دل مشغولی همگان،

آنک بت بزرگ و قربان کردن برگان پخمه.

آنگاه،

محمد پناه می برد به کوه،

و حمزه،        

       آزاد از بند تن،  

                 گلاویز با پلنگ،

                          در راه رسیدن به مقصود...  

پ.ن.: مطمئنم که استوار خواهی ماند.....